İl: İSTANBUL
AY-YIL: NİSAN 2008
TARİH: 11.04. 2008 (2. HAFTA)
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
فَبِمَا رَحْمَةٍ مِّنَ اللّهِ لِنتَ لَهُمْ وَلَوْ كُنتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لاَنفَضُّواْ مِنْ حَوْلِكَ
قال النبي صلي الله عليه وسلم
أكمل المؤمنين إيمانا أحسنهم خلقا2
Kutlu Doğum
Muhterem müminler!
Bildiğiniz gibi önümüzdeki hafta, ülkemizin her yerinde Kutlu Doğum haftası olarak kutlanacak.
Bu haftasının cümlemiz için hayırlara vesile olmasını Yüce Rabbimizden niyaz ediyorum. Bu vesileyle Efendimizin, Allah’ın övgüsüne mahzar olan üstün ahlâkî özelliklerinden kısa bir demet sunmak istiyorum.
Hz. Ali’nin bildirdiğine göre, kusursuz bir ifade kabiliyetine sahip olan sevgili Peygamberimiz, hayatı boyunca yalnız gerçeği söylemiş ve söylediklerini harfi harfine yaşamıştır. Nitekim daha gençliğinde bile Mekkeliler onu “el-Emîn”, yani “güvenilir insan” diye anarlardı.
O, daima tatlı dilli, güler yüzlü, hoşgörülü olmuş; bununla beraber söylediklerini saygıyla dinletip yaptırmayı da başarmıştır.
Efendimiz, toplulukta yemek yemeyi severdi. Yemeğe besmele ile başlar, sağ elini kullanır, tıka-basa doymadan sofradan kalkardı. Yemekten önce ve sonra ellerini yıkardı.
Temiz, sade, ama düzgün giyinir, pejmürdelikten hoşlanmazdı. Bu konuda çevresindekileri de uyarırdı. Temizliği "imanın yarısı" sayardı. Temizliği, “maddi temizlik ve ruh temizliği” olarak anlar ve anlatırdı. Azla yetinmeyi bilir, geçici sıkıntıları tasa edinmezdi. Diğer müslümanlara da her durumda kanaatkâr olmayı, hayata daima iyimser bakmayı öğütlerdi.
Değerli cemaat!
Efendimizin gönlü zengindi. Affetmeyi sever, kimseyi incitmez, düşmanlarının dahi iyiliğini isterdi. Kur'an-ı Kerim onun bu meziyetinden övgüyle bahseder ve şöyle der:
"… Eğer kaba, katı kalpli olsaydın, muhakkak ki insanlar çevrenden dağılır giderlerdi…" 1
O şefkat Peygamberi, bir öğünlük yemeğini olmayana verdiği için kendisinin ve ailesinin aç sabahladığı geceler çok olmuştu; ama onlar, aç kalmalarına rağmen, iyilik yapmanın ve Allah'ın hoşnutluğunu kazanmanın mutluluğunu yaşamışlardır.
Resûlullah efendimiz, adaleti titizlikle korur; insanlara mevki ve makamlarına göre muamele etmezdi. Aksine fakirlerin, kimsesizlerin, yetimlerin, hastaların, gariplerin, çocukların daha çok ilgiye, sevgiye, mutluluğa muhtaç olduklarını bilir ve bunu onlardan esirgemezdi.
Cenâb-ı Peygamber, kibirlenmekten nefret ederdi; kibirle imanın bir kalpte birleşemeyeceğini söyler; kimseye karşı ululuk taslamazdı; ama düşmanları karşısında da ezilmezdi, eğilmezdi. Meclislerde boş bulduğu yere otururdu. Kendisine bir ilâh gözüyle bakılmasına asla razı olmaz; kendisinin de bir insan olduğunu, sadece Allah'ın koruması sayesinde hata ve günahtan kurtulabileceğini içtenlikle ifade ederdi. Halkın arasına katılır; hastaları, dostlarını, komşularını ziyaret eder; müslümanların acı ve tatlı günlerini paylaşmaktan mutluluk duyardı.
Resulullah'ın aile hayatı da son derece muntazamdı. Kadınlara saygı duyar, haklarını gözetirdi. Geceleyin ibadet etmek istediği zaman bile eşinden izin alma inceliğini gösterirdi. Çocuklara ve gençlere yürekten sevgi ve ilgi gösterirdi. Çocukların oyunlarına katılırdı; gençlere güvenir, onların görüşlerini alır, onlara sorumluluk yüklerdi.
Muhterem müminler!
Sevgili Efendimizin güzel ahlâkını ve üstün niteliklerini elbette kısa bir hutbeye sığdıramayız. Ama şu anlattıklarımın bile bizim için ne kadar değerli olduğunu, adeta bir hayat hazinesi olduğunu görüyoruz.
Son sözü Akif’e verelim:
“Dünya neye sahipse onun vergisidir hep;
Medyûn ona cem’iyyeti, medyûn ona ferdi.
Medyûndur o mâsûma bütün bir beşeriyet.
Yâ Râb, bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret!”
ÂMÎN…
Prof. Dr. Mustafa ÇAĞRICI
İstanbul Müftüsü
_____________________
[1] Âl-i İmran 3-159.
[2] Darimi, Sünen, Rikak, Hadis no: 2672